Umbrie Italie Blog

Vertalen is ook niet mijn sterkste kant, maar een ding weet ik zeker: casa betekent niet cash in het Engels (en ook niet in het Italiaans).

Vandaag komen ze aan in Assisi en morgen rijden ze van Assisi langs Perugia en daarna langs het Trasimeense meer.

Ze komen door Tuoro sul Trasimeno waar Saskia woont. Wegen worden uiteraard afgesloten, dus hou daar rekening mee als je vandaag en/of morgen in Umbrie bent.

Het was een bijzonder vroege vlucht uit Weeze naar Ancona (de gate sloot om 6.10 uur al!).

Ik was dus al om half elf thuis, waar mij een niet zo prettige verrassing wachtte. De avond ervoor was de bliksem ingeslagen. Na twee uur proberen en gedoe kreeg ik gelukkig weer elektriciteit. Daarna ben ik de hele dag (tot nu) bezig geweest om internet aan de praat te krijgen, maar dat is niet gelukt. Nu heb ik een internet stick, erg traag, maar beter dan niets. Hopelijk komen ze morgenmiddag het een en ander repareren. De telefoon is er helemaal slecht aan toe! De aansluiting is in mijn huis verkoold. Ik mag dus wel dankbaar zijn in plaats van te klagen, want mijn huis is niet in brand gevlogen en dat had best kunnen gebeuren. Het kastje waar de telefoon staat heeft een zwarte plek en de telefoon is binnenin verkoold. Ook de telefoonlijn die uit de muur komt is verkoold. De kleine telefooncentrale is ontploft ... kortom, het had vele malen erger kunnen zijn!

De beurs was erg gezellig overigens, maar na een reis en dag als vandaag zou je dat zomaar weer vergeten!

Zoals ik al had aangekondigd ben ik dit weekend in Nederland op de beurs 'De Smaak van Italie'. Ik sta onder 'Thuis in Umbrie' het samenwerkingsverband van een aantal Nederlandse kleine bedrijfjes in Umbrie. We staan op het Umbrie deel, direct bij de ingang link en dan even doorlopen. Stand nummer 213, 215 en 217.

Ik heb nog twee vrijkaartjes beschikbaar, die kan ik uiterlijk vanavond per email sturen, dus heb je hier interesse in, laat het me zo snel mogelijk weten (door bv te reageren op de blog).

Ik kijk ernaar uit jullie op de beurs te ontmoeten. Ik ben vanaf vrijdag middag (uur of vier) aanwezig.

NIEUW - DOE DE UMBRIE ZOMER QUIZ

We hebben ook iets nieuws. De Umbrie quiz staat nu online met vragen over Umbrie. Je kunt hiermee een blik van 5 liter uitstekende kwaliteit olijfolie van de Montelabate abdij winnen. Doe de Umbrie 2012 zomer quiz en als je alle vragen goed hebt maak je kans op zo'n 5 liter blik (we geven er 3 weg). We laten dit in september weten.

Dit is de zoveelste keer dat ik ze zie in de afgelopen jaren die ik in Umbrie woon.

Slangen zijn behoorlijk exhibitionistisch als het op seks aankomt. Hoe verklaar je anders dat ik ze zo vaak zie paren?

Het is een bizar gezicht. De ene slang bijt de andere (zie de tweede foto hieronder) en ze draaien om elkaar heen. Soms even heel snel en sidderend. Na een tijdje verdwenen ze om elkaar heen kronkelend in het hoge gras. Ik hoorde aan het luide geritsel dat ze nog druk bezig waren, maar kon ze niet langer meer zien.

Watermolens ... een schitterende uitvinding. Een hele tijd geleden was ik in een prachtige watermolen achter de Monte Subasio. Er werd op heel kleine schaal graan gemalen en ter plekke werden er ook producten mee gemaakt. Lekkere producten van een idyllisch plekje.

Het kan ook anders, zag ik vorige week. Een watermolen bij Torgiano die nog altijd iets met het water doet, maar verder vooral ook gewone machines gebruikt die onder hels kabaal grote hoeveelheden biologisch graan tot meel maalt. Ook deze plek heeft wel wat, met allerlei mensen die gehaast heen en weer lopen in volledige overgave aan hun ijver.

Ik liep even weg uit het lawaai en ontdekte toen dat onder de moderne molen, nog veel zichtbaar was van de oude molen. Tientallen duiven vlogen geschrokken op toen ik de ruimte binnenliep en oude spinnenwebben kleefden aan mijn armen. Ik zag dat het water uit de rivier nog altijd wordt gebruikt, maar ik kon niet ontdekken hoe.

Ik kom hier nog wel een keer en zal het dan gewoon vragen. Afgezien van vers gemalen biologisch meel, verkopen ze ook heerlijke pasta en bonen, linzen en dat soort dingen.

Molino Silvestri - Via Roma 44 in Torgiano.

 

 

Het is weer 'ns een algemeen bekend verschijnsel dat het er op de Italiaanse wegen iets minder georganiseerd aan toe gaat dan op de Noord Europese wegen.

Het begint al met al het kleurige afval dat eenmaal de grens over, overal in de bermen te vinden is. De wegen met gaten erin... het geeft een slordig beeld en wie weet heeft dat onvoorziene implicaties? Dat zou interessant zijn, een experiment om te kijken of het rijgedrag verandert op een schone en goed onderhouden weg.

Hoe dan ook, het valt me elke keer dat ik een half uurtje in Italie rij, weer op hoe weinig sociaal de andere weggebruikers zich gedragen.

Eergisteren reed ik naar Cannara (beroemd vanwege de heerlijke uien) en zag, onder andere:

- op de snelweg was een auto op de invoegstrook achteruit aan het rijden omdat blijkbaar de verkeerde richting was gekozen.

- meerdere keren werd geen richting aangegeven en stond ik dus voor niets te wachten om over te steken, de auto's sloegen voor mij af, maar ik kon dat nergens aan zien.

- vlak voor een snelheidsmeter waar je 90 mag, gaat iedereen op de rem om 40 te rijden. Eenmaal de meter gepasseerd trekt men weer op. Daar mag je nog maar 70 en scheurt men gezamenlijk met 100 km/uur door een heel scherpe bocht.

- inhalen kan blijkbaar prima vlak voor een bocht (en inderdaad ging het goed gelukkig).

- een auto blokkeert een smalle weg, gezellig kletsend met iemand in een deuropening.

Het meest irritant vind ik dat zo weinig italianen hun richtingaanwijzer gebruiken, terwijl ze je zien staan, geduldig wachtend om over te kunnen steken. Ik kan er maar niet aan wennen!

Een totaal vervallen huis op een prachtige plek in Umbrie.

De schapen onderhouden al tientallen jaren gratis het land rondom dit huis. Zachter gras bestaat niet en het is altijd keurig groen en goed bemest (nou ja, hoog zomer is het niet zo groen). Als je het ziet vraag je je af waarom we niet allemaal een schaap rondom ons huis en in de parken hebben, maar de reden zal zijn dat ze niet zo onderhoudsvriendelijk zijn als op het eerste gezicht lijkt.

Hoe dan ook ... ik liep bij dit huis en zag een schitterende deurknop. Uniek, rechtstreeks uit de natuur.

Gisteravond heb ik tot erg laat zitten werken. Midden in de nacht liep ik even naar buiten met de hondjes en heb genoten van een nachtegaal concert.

Prachtig! Romantisch (kan me goed voorstellen dat een vrouwtjesnachtegaal verliefd op zo'n zingend mannetje wordt).

Het is elk jaar hetzelfde, maar ik kan me niet voorstellen hier ooit genoeg van te krijgen. Het zal 'm zitten in dat heldere gezang in het donker. Het geluid draagt ver en geen enkele andere (zang) vogel is op dat uur iemand aan het versieren, of bezig zijn territorium af te bakenen.

De uil (geen idee welke) hoor je af en toe ook, maar dat laat een meer luguber gevoel achter, dat je ergens voor op moet passen (zijnde voor de uil zelf waarschijnlijk). Dat is een echt wild geluid, spookachtig. De nachtegaal is lief, zacht en harmonisch. Z'n gezang in elk geval wel.

Jawel ... dit jaar kom ik voor het eerst naar de beurs. Het wordt het kortste bezoek aan NL ooit, ik kom vrijdag aan en vertrek maandagochtend heel vroeg weer.

De stand van 'Thuis in Umbrie' heeft dit jaar biologische wijn en ik geloof ook biologische worsten. Verder uiteraard veel informatie over Umbrie.

Mocht je in de buurt zijn, kom even langs!

Er zijn vele verschillende soorten en bloemenliefhebbers kunnen hun hart ophalen in Umbrie in het voorjaar, want de wilde bloemen zijn prachtig!

Deze zag ik op een heel kale plek bij de afschuwelijk lelijke begraafplaats, bijna tegen de grijze cementen muur aan. Op zo'n plek is zo'n bloem extra mooi natuurlijk.

Vrijdag was ik naar een nieuw huis gaan kijken en kwam in de buurt van een biologische kaasboerderij waar ik wel 'ns kaas heb gekocht. Ik reed dus omhoog en werd op slag vrolijk van de dieren die allemaal vrij rondlopen, gewoon langs de weg:

 

Helaas was er niemand aanwezig die me daadwerkelijk kaas kon verkopen en dit is niet de eerste keer dat dat gebeurt. Op zich begrijp ik dat, maar het is toch een beetje irritant. Gewend als ook ik ben aan het supermarkt idee dat je altijd alles op slag kunt kopen wanneer je dat maar wil! Het zit inmiddels echt in ons verankerd. Nou ja, laat ik jullie er niet bij betrekken ... het zit in mij verankerd blijkbaar!

Gelukkig heb ik een tijdje naar de uiterst schattige varkentjes gekeken. Wat rennen die beestjes snel, met van die rare stijve pootjes en ronde lijfjes.

De koe keek een tijdje naar mij, uitdrukkingsloos, geheel neutraal. Zo anders dan de varkentjes, die nieuwsgierig zijn en kijken met van die kraaloogjes of je hen wellicht van nut kunt zijn. Blijkt dat niet zo te zijn dan besta je daarna ook helemaal niet meer voor ze. De koe ging na een paar minuten stom staren ook maar weer verder met haar drukke bezigheden ...

Al jaren is dit een van mijn favoriete restaurants / pizzeria. De ingrediënten die worden gebruikt zijn zoveel mogelijk biologisch en 'a km zero' (met nul kilometer).

Het is een prachtige gewelfde ruimte, met een pizza oven die op hout werkt (alleen 's avonds). Er is een lunch aanbieding voor 10 euro. De prijzen zijn zoiezo niet hoog.

De kwaliteit van zowel de pizza's als ook de voorgerechten, pasta's en hoofdgerechten is uitstekend. Er zijn geen uitgebreide wijnlijst, maar wel wat keus. Er zijn ook meerdere speciale biologische bieren (birra artigianale).

Ben je dus in Perugia, duik het kleine zijweggetje van de Corso Vannucci in (Via della Luna) en loop een klein stukje naar beneden. Voor reserveren: 075 5731047. Zondag gesloten. Er is geen mogelijkheid om buiten te eten.

Al jaren had ik over dit marktje gehoord, maar het was er nooit van gekomen ook 'ns te gaan kijken. Op zich wel logisch, want het marktje wordt in prive huizen gehouden en er wordt geen reclame voor gemaakt omdat het namelijk, zoals de vrouw die het organiseert het zei, 'clandestien' is.

Zondag kwam het er dan eindelijk van. Een echt heel klein marktje waar ik heerlijke boter heb gekocht en wat zuurdesem brood. Lekker.

Er is een alternatieve gemeenschap die je totaal niet ziet. Overal in de heuvels hier wonen mensen die heel eenvoudig leven, totaal alternatief, een beetje hippie-achtig. Ik heb eerlijk gezegd mijn ogen uitgekeken.

De groep bestond uit een aantal Duitsers die hier al jaren en jaren wonen, vaak in half opgeknapte huizen. Zij kwamen hier voordat de 'luxe buitenlanders' kwamen, vaak met het idee om van en met de natuur te leven en altijd zonder geld. Een heel aantal is inmiddels terug naar Duitsland gegaan omdat het nou eenmaal niet makkelijk is om van 'niets' te leven. Verder ook wat Italianen altijd uit andere streken van Italie (het Noorden natuurlijk) en een Engelse vrouw.

De man die 6 koeien houdt waarmee hij boter, kaas en room maakt, vroeg of we wilden betalen of iets hadden om mee te ruilen. Het werd betalen. Elke keer dat ik aan die vraag denk schiet ik weer in de lach. Ik geniet er echt van dat dit soort groepen bestaan, geheel onschuldig, maar totaal eigenwijs in hoe ze hun leven leiden en rond proberen te komen.

Ik hoop via (echte post) op de hoogte te worden gehouden. Ik vroeg of het niet via email kon, maar dat kon niet en willen ze ook niet omdat de markten niet legaal zijn. Elke maand is het bij iemand anders, dus je hebt instructies nodig als je echt lekkere boter wil kopen!

Er was slecht weer voorspeld voor vandaag, maar dat viel achteraf wel mee. Echter ik heb een vriend op bezoek en we hadden het plan opgevat om, gezien de weersvoorspelling, naar een museum te gaan. In alle jaren die ik al in Umbrie woon ben ik hier nog nauwelijks een museum in geweest. Zo ook niet in het wijnmuseum of het olijfolie museum in Torgiano. Ik dacht zelfs dat het 1 museum was over zowel wijn als olijfolie, maar het zijn twee gescheiden gebouwen.

Ik was aangenaam verrast, zeer aangenaam kan ik wel zeggen. Aangezien het een privé museum is van de grote wijnmaker Lungarotti, dacht ik altijd dat die musea vooral ter meerdere eer en glorie van de Lungarotti's zou zijn met veel reclame en veel 'name dropping'. Dat bleek helemaal niet het geval. Daarnaast was het ontzettend interessant zoveel over de geschiedenis van wijn te zien en horen (we hadden een apparaatje dat ons per zaal in het Engels heel duidelijke uitleg gaf over wat we zagen). Het museum staat vol met prachtige oude voorwerpen op het gebied van wijn, echt indrukwekkend en mooi (én interessant).

Het olijfolie museum was ook mooi, maar het was inmiddels al laat en we werden er door Gian Luca, een van de medewerkers, in een snelle tour doorheen geleid. De tour was snel maar fantastisch, vooral over de cultuur van de olijfolie rondom de middellandse zee. Mooie paralellen, schitterende mythes en dat alles uit een zeer bevlogen mond. Zo kan het in Italie dus ook (en gelukkig blijven dit soort bevlogen mensen vaak mijn pad kruisen, dat houdt de moed erin in deze tijden van slecht nieuws gebrek aan vertrouwen in de medemens)!

Een waanzinnig grote druivenpers vele eeuwen oud. Echt indrukwekkend.

 

Wijn werd vroeger in dit soort (en deze) kruiken vervoerd, lagen op elkaar, met zand ertussen.

 

Olijfoliepers die op water werd aangedreven, een watermolen dus.

 

Gezellig (?) olijven plukken!

 

De reisapotheek ...

Dit zag ik laatst ergens:

Het ziet er niet zo aantrekkelijk uit, maar dit is de andere kant van Italie, het land waar velen van dromen, het land van 'la dolce vita' ... Helaas heeft Italie wat minder dromerige kanten ook!

Deze foto laat twee afvalbakken zien. Eentje voor groen afval en de andere voor luiers en maandverband. Ik had deze blauwe luier bak nog nergens eerder gezien. Het leek me vrij onwaarschijnlijk dat men hier luiers en maandverband zou scheiden! Ik maakte de foto in eerste instantie omdat ik het idee prachtig vond, maar onwaarschijnlijk dat het zou gaan werken. Pas later zag ik het zootje van zakken rondom de bakken. Ik ben er blijkbaar zo aangewend die rotzooi te zien waar vuilnisbakken staan, dat het me niet eens was opgevallen ...!

Gelukkig zijn er vele voorbeelden van gemeentes in Italie waar de afvalscheiding een succes is, dus het is echt niet zo dat het in heel Italie altijd een rotzooi is. Gelukkig maar! Echter, waar ik woon is het een zootje en waar ik deze foto maakte duidelijk ook.

Elk jaar hetzelfde liedje ... zodra de wilde asperges groeien komt de ene na de andere Italiaan hier omhoog rijden en in plaats van de asperges in de natuur te zoeken, pikken ze ze van mijn terrein af, waar alles keurig is onderhouden en het dus heel makkelijk is ze te vinden (en plukken).

Ik probeer me er zo min mogelijk aan te ergeren en laat de meeste mensen hun gang maar gewoon gaan. Na jaren strijd heb ik het opgegeven. Echter vorige week liep ik letterlijk langs een stel in het kasteel en die moet ik dan toch echt wegsturen. Rond het kasteel hangen overal borden met verboden toegang en er staat een hek omheen. De meneer van het stel was helemaal boos dat ik hem wegstuurde. Ik vroeg of hij het hek en de borden niet had gezien. Hij zei: 'maar er zat een gat in het hek, dus we konden er door'. Welja!

Net parkeerden een stelletje onder mijn huis. Ik was voor in de tuin bezig en we maakten even een praatje. Ik had ze heel vriendelijke uitgelegd dat alles hier prive was en ze de weg laten zien die ze wel konden nemen als ze wilden wandelen. Ik ging verder met mijn werk en na een half uur zie ik de zwaar gezonnebrilde dame in mijn tuin alle asperges wegplukken. Ik zei verbouwereerd dat ze in mijn prive tuin, mijn prive asperges stond te plukken. Ze zei heel hooghartig terug dat ik het dan maar zelf had moeten doen en liep weg.

Ik ga een geweer kopen! Dit soort mensen moet je toch echt heel erg bang maken, wellicht leren ze daar iets van, want vriendelijk zijn heeft blijkbaar geen enkele zin.

In de dagen voor Pasen draait alles om het zegenen, in elk geval voor een ieder die zich met de katholieke kerk bezighoudt ... en wie doet dat niet in Italie. Zeker in deze tijd van het jaar. De cirkel is rond lijkt wel, want zo'n zegening kan toch nooit kwaad!

In een kerk in Foligno lag een hoopje olijfboomtakken. Een briefje erop maande ons van de takken af te blijven omdat ze nog niet gezegend waren.

Ondanks dat ik jaren hier woon, blijft het hele zegeningen-proces rond Pasen voor mij een groot mysterie. Op zich wil ik dat wel zo houden, tenzij zegeningen mij van mijn zware verkoudheid zouden verlossen (en ik geloof niet dat dat het geval is).

Afgelopen zaterdag was er weer een rondleiding van Guide in Umbria. Dit keer in Foligno waar we vooral in Palazzo Trinci zijn geweest.

Een prachtig huis (van binnen ... de gevel doet dit op geen enkele manier vermoeden) dat inmiddels een museum is geworden. Boordevol met schitterende muurschilderingen, bijna allemaal niet-religieus hetgeen vrij uniek is voor die periode (rond 1400). Alleen de afbeeldingen in de kapel zijn religieus. Palazzo Trinci bestaat uit meerdere huizen die samen zijn gesmolten tot een groot huis, hetgeen het ook heel bijzonder maakt.

De rondleiding was zoals altijd erg interessant. Foligno wordt door de meeste bezoekers van Umbrie overgeslagen terwijl er bijvoorbeeld zo'n mooi palazzo is en een aantal schitterende kerken. Daarnaast is het centrum heel leuk met veel winkeltjes en een schitterend plein. Zware aardbevingen en bombardementen in de tweede wereldoorlog hebben veel van Foligno vernield. Wellicht is dat de reden dat zo weinig toeristen hier komen. Echter, wat er over is, is een bezoek zeker waard.

Mocht je besluiten Foligno aan te doen, ga vooral Palazzo Trinci even binnen en geniet! Er wordt entree gevraagd (een paar euro) maar dat is zeker de moeite waard.

Op de foto's die ik heb geprobeerd te maken komt de palazzo geheel niet tot z'n recht helaas, maar het geeft een klein beetje een beeld van wat je er onder andere vindt.