Lange tijd heb ik gedacht dat ik een beetje vreemd was omdat ik houthakken zo leuk vind om te doen. Helaas valt er hier weinig te hakken, anders zou ik echt met plezier een uur per week, of meer, flink tekeer gaan.

Wat erachter zit weet ik niet precies, maar het heeft te maken met het eenvoudige van de taak, de fysieke inspanning die zalig is, de geur, het geluid en het gevoel dat je heel sterk bent als je het hout met 1 klap weet te splijten (uiteraard is alles relatief en helpt een goede bijl en techniek meer dan domme kracht ... maar daar gaat het niet om!). Het is prachtig als het hout splijt, mooi om een stapeltje gehakte stukken te maken en dat langzaam te zien groeien.

Maar goed ... ik ben, blijkt nu, gelukkig niet de enige vrouw die houthakken leuk vindt. Ik liep langs de buren, een van de avonden dat het streng zou gaan vriezen. Moeder en dochter liepen buiten bij de houtstapel wat te scharrelen. Moeder is over de 80 en leek net een taliban (alleen heb ik nog nooit een taliban met zo'n grote bochel gezien). Ze had meerdere sjaals helemaal om haar hoofd gewikkeld en alleen haar scherpe guitige ogen waren zichtbaar.

Ze was hout aan het hakken. Met zekere klappen sloeg ze het ene na het andere blok klein en de kleine stukken gingen rechtop in een emmer die bijna vol was.

De dochter stond er verloren bij. Elke poging om haar moeder naar de warmte binnen te lokken totaal mislukt. Toen ik voorbij kwam lopen voelde de dochter zich duidelijk helemaal bezwaard en moest ik hoognodig met haar binnen zodat ze mij kon laten zien dat het zware werk al lang was gedaan. Er stonden twee emmers bomvol gehakte houtjes bij de open haard.

Door de dochter (ook met veel plezier) gehakt.