Vandaag was de laatste dag van de jacht op kleine dieren. De jacht op wilde zwijnen is al een maand gesloten.

Ik ging aan het eind van de dag even een stukje lopen, nadat ik de hele middag enorm veel geknal had gehoord. Het begon al te schemeren.

Helaas was ik toch nog te vroeg. Ik kwam nog twee jagers tegen, jagers van het slechtste soort. Deze mannen (nou ja ... mannen?) staan op een paar meter van hun auto, verscholen achter een bosje of niet eens, te schieten op alles dat in de lucht voorbij komt. Ze hebben geen honden bij zich, dus de arme vogeltjes die worden neergeknald, worden niet eens opgeraapt. Iets dat ik totaal onuitstaanbaar vind, erger dan erg.

Ze kunnen net zo goed kleiduiven gaan schieten, maar om de een of andere reden willen ze graag iets kleins, iets dat leeft en iets moois in de natuur bruut vernielen, met als enige logica dat het leuk is om te schieten. Dat zou echt verboden moeten worden. Jagers moeten wat ze schieten gewoon oprapen en opeten. Punt.

Maar goed, met moord waanbeelden in mijn hoofd na de eerste jager te zijn tegengekomen, liep ik mijn rondje verder. Jager nummer twee werd ook beleefd door mij gegroet, al kostte het me moeite. Hij stond (uiteraard) op de weg met geweer in de aanslag (dat is verboden). Ik was nog maar 3 meter aan hem voorbij of hij schoot. Ik schrok enorm en was, zoals gezegd, al behoorlijk agressief. Geen ideale combinatie. Ik draaide mij om en riep zo hard ik kon 'ma proprio adesso devi sparare? CRETINO'.  ('maar moet je echt precies nu schieten? IDIOOT'). Gek genoeg was ik helemaal niet bang voor die papzak met z'n geweer.

De jager mompelde iets dat ik niet kon verstaan. Ik liep door, even aarzelend of ik naar de man toe zou lopen om echt ruzie te zoeken. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Met dit soort idioten (cretini ... onthouden dat woord!) weet je het nooit.