Willemijn Lindeboom

Vrijdagavond had een van de fietsers van het groepje waarmee ik af en toe op zondagochtend ga fietsen, ons uitgenodigd voor een simpel maal. Het idee was om de nieuwe olijfolie te vieren en dat hebben we uitgebreid gedaan. Zalig altijd.

We zaten aan een lange tafel in een ijskoude ruimte. De open haard was aan, maar pas tegen het einde van de avond had die genoeg warmte afgegeven om het aangenaam te hebben. We aten geroosterd vlees en bruschetta's (geroosterd brood met zout en nieuwe olijfolie). Bijna iedereen had een toetje meegenomen dus de eenvoudige maaltijd werd op het eind toch nog luxe, met overdaad aan keus.

Een oudere man vertelde in ruig dialect de meest fantastische verhalen over allerlei fietsers die door de jaren heen hun sporen hadden achtergelaten. Het was bijzonder grappig allemaal, maar het leukste vond ik dat de meeste aanwezigen deze verhalen al kenden. Als kleine kinderen die een verhaaltje mogen kiezen voor het slapen gaan, vroegen ze de oudere man om nog 'ns dat en dat voorval te vertellen. Ze hingen aan zijn lippen en bulderden van het lachen als een verhaaltje op het hoogtepunt was beland.

Ik begreep de helft, alles werd in dialect gedaan en dan ook nog 'ns een ander dialect dan wat ze hier bij mij spreken (het leek er gelukkig wel erg op). De clou ontging me vaak, misschien ook omdat die door de lachsalvo's werd overstemd?

Het was echt gezellig, een groepje blije mensen dat elkaar kent van het sporten. Ik was bang dat ze de hele avond fietsmerken en strak zittende kleding zouden bespreken, ofwel prestaties van die en die op zus en zo'n fiets. Niets van dat alles. Er werd gegeten, gedronken en vooral heel erg veel gelachen.

Al tijden liep ik rond met het plan af en toe de eigenaren van onze vakantiehuizen te interviewen.

Dinsdagochtend was het zover en sindsdien ben ik druk geweest de video te 'editen'. Wat een werk is dat!

Helaas is het nog verre van perfect, maar ik moet nog het een en ander leren ... en dat komt dus bij een volgende video wel.

De eigenaren van Il Biologico zijn erg bescheiden, het is echt een fantastische plek!

Boven Valfabbrica, in de buurt van Assisi.

Tsja ... ik sta er niet zo bij stil hoeveel de hoertjes die bij mij in de buurt langs de weg staan, verdienen. Ik zie ze soms met een klant, soms zie ik ze niet en andere keren staan ze klanten te lokken.

Ik groet altijd.

Vandaag was het erg koud en had ik nog meer dan anders met het meisje te doen. Ik maakte een praatje.

Onschuldig vroeg ik of ze het niet vreselijk koud had met haar minirokje en naaldhakken. Ik geef direct toe dat het geen briljante vraag was, maar ik wilde iets vriendelijks zeggen en kon zo snel niet iets minder voor de hand liggends bedenken.

Ja tuurlijk sta ik hier te bevriezen zei ze, en het erge is 'non c'e' lavoro' (er is geen werk).

Ik voelde met haar mee, dacht dat ze erop doelde dat ze geen 'normaal' werk kon vinden en daarom langs de weg in een minirokje stond te blauwbekken.

Na enige verwarring bleek dat ze dat helemaal niet bedoelde. Zij had het over het gebrek aan klanten vandaag.

Crisis. Dat was in elk geval haar verklaring.

Zoals ik schreef (Perugia in de mist, eind november) bezocht ik het museum van de Accademia delle Belle Arti in Perugia.

Het museum is net opnieuw open na vele jaren voor restauratie dicht te zijn geweest. Juist daarom vond ik het extra vreemd dit op meerdere plekken tegen te komen:

De prachtige stalen vloer roest ervan ...

Overigens worden deze lekkages veroorzaakt door de dakramen.

Ik had beloofd nog iets te schrijven over een mooie rondleiding, zie Perugia met kerst (verlichting), die ik eind november met de Guide in Umbria deed. Het was mistig en koud, somber weer, maar toch heeft het wel iets, de vage contouren van gebouwen.

Mocht je in Perugia zijn en je bent goed ter been en niet uitgeput, loop dan de Via dei Priori helemaal naar beneden en volg de weg naar rechts waar een bocht is. Je komt dan uit bij San Francesco sul Prato (De Heilige Franciscus op het grasveld). Middenin de stad een groot grasveld met imposante kerk erop en een prachtig kerkje ernaast. Je weet niet wat je ziet.

De Accademia delle Belle Arti huist hierachter, met een mooi museum, vol schilderijen en tekeningen en een grote moderne ruimte met gipsen beelden.

Mij zeggen al die schilderijen en beelden vrij weinig, maar met de uitstekende uitleg erbij van de gids kwam het geheel tot leven. We werden meegenomen op een korte reis door de tijd. Toch blijft voor mij het mooiste altijd de architectuur en de sfeer in stadjes, op pleinen en kijkend naar gebouwen (of de natuur).

Gisteren ben ik voor de tweede keer met een groepje fietsers gaan fietsen, op de racefiets. De laatste keer was een hele tijd geleden en was verre van een succes. Zie Portemonnee gestolen.

Gisteren was bijzonder gezellig en een stuk sportiever ook. De rit was kort, maar er werd hard gefietst (eerlijk gezegd kon ik het niet bijhouden, samen met een aantal anderen. De kopgroep wachtte steeds op ons en vonden dat geen enkel probleem). Ik heb de hele rit met allerlei jongens gekletst en me prima vermaakt. We reden langs Assisi en Spello, dronken daar even koffie en reden toen langs een andere route terug.

Op de heenweg naderden we Assisi. Altijd schitterend om te zien, maar ditmaal was het sprookjesachtig. Er hingen flarden mist onderbroken door felle zonnestralen. Helaas kon ik geen foto maken (stoppen terwijl ze al steeds op me moeten wachten leek me iets te ver gaan!).

Laatst heb ik wel een foto gemaakt hier in de buurt. Zonsondergang, een klein stukje zon verlichtte de heuvel. Het was prachtig, maar de op foto valt het behoorlijk tegen. Maar ja, beter iets dan niets!

Vaak geniet ik van de Italiaanse taal, de vanzelfsprekendheid waarmee bepaalde woorden worden gebruikt. Uiteraard voor Italianen heel gewoon, ik sta er in het Nederlands ook niet bij stil hoe vreemd woorden soms zijn.

Zo gebruiken Italianen allerlei termen voor iemand die slank of zelfs mager is (het verschil tussen deze twee is erg lastig aan te wijzen, ik vind de meeste modellen mager terwijl velen vinden dat ze slank zijn). Laat ik hier niet over uitweiden ... kan een lange en lastige discussie worden over cultuur en wat dat allemaal met mensen doet (veel!).

'Si e' sciupata' hoor ik regelmatig als iemand gewicht heeft verloren (hij/zij heeft zichzelf verpest). Het wordt veel gebruikt om aan te geven dat je bent afgevallen. Het lijkt me typisch iets dat ze op het platteland gebruiken, waar vrouwen van oudsher 'vlees op de botten' moeten hebben.

'Quella secca' hoor ik ook vaak als er over een magere vrouw wordt gepraat, in het geval van een man 'quello secco'. Een variant hierop is 'quella asciutta' (quello asciutto) hetgeen ook droog is, maar een mooiere term ervoor.

Het zijn prachtig plastische manieren om iets uit te drukken.

Segreteria telefonica is het italiaanse woord voor antwoordapparaat.

Ik heb er heel wat mee te stellen gehad.

Helaas ging mijn telefoon, als iemand had gebeld en ik nam niet op, zomaar op elk moment van de dag of nacht over, belde twee keer en deed dat elke 3 minuten totdat ik ofwel de telefoon binnen twee belletjes op kon nemen, ofwel alles helemaal loskoppelde.

Ga dat maar 'ns uitleggen aan die mensen van de Telecom ...!!!.

Er kwam maanden geleden uiteindelijk een technicus die mij ook niet geloofde, maar na een aantal tests deed de telefoon 'het' en had ik bewijs dat ik niet gek was. Helaas kon de technicus het niet oplossen en liet het erbij zitten, zonder mij hierover te informeren.

Uiteindelijk besloot ik dus het antwoordapparaat eraf te halen. Ik werd gek van dat gebel, vooral omdat het ook vaak 's nachts ineens gebeurde.

Na een aantal keer bellen met Telecom, bleek dat zij echt het antwoordapparaat van mijn lijn hadden gehaald, maar als je mij belde, kreeg je toch het antwoordapparaat.

Raadselachtig. En waanzinnig irritant.

Ik gaf Telecom de tip hier 'ns beter naar te kijken, wellicht was dit de reden voor al het andere vreemde gedrag van hun antwoordapparaat. Uiteraard werd ik elke keer opnieuw als een totale debiel behandeld, want wat ik zei, 'kon niet'.

Uiteindelijk kreeg ik een vrouw aan de lijn met een heel rustige en lage stem en ze zou ernaar kijken. Later die dag bleek eindelijk het stalkende antwoordapparaat te zijn verdwenen.

Een tijdje geleden heb ik een tijdje zitten kijken naar deze bidsprinkhaan.

Prachtig insect. Heel langzaam, bedachtzaam bijna, beweegt het beestje van tak naar tak. Een paar dagen later zocht ik de bidsprinkhaan nog 'ns op en vond haar op dezelfde struik.

Beetje saai leven dus, maar dat past dan weer redelijk goed bij de naam!

Vandaag waren de eerste zwemwedstrijden van het nieuwe seizoen. Ik heb me uitstekend vermaakt.

Na de wedstrijden zouden we met een groep ergens even gaan lunchen. Die groep bleek uiteindelijk uiteen te vallen en ik wilde ook wel naar huis, maar vond het flauw om op het laatst ook niet mee te gaan. Lunch dus, in een vreselijk restaurant.

Ik ga de naam niet noemen. Het is in het industriegebied van Umbertide. Niet echt een plek waar je op zoek gaat naar een restaurant, dus waarschuwen hoeft niet.

De ober was ontzettend aardig, heel grappig ook, dus dat aspect zat wel goed. Het eten was echter echt vreselijk.

We kregen gemengde antipasti waarvan eigenlijk alleen de stukjes kaas te eten waren (er lagen verder vleeswaren en verschillende crostini met mayonaise spul erop, er was een omelet met truffelolie en gesmolten kaas ... ik werd er gewoon misselijk van en ik had echt flinke trek). Daarna had ik pasta die ook echt niet lekker was, met tomatensaus met van alles erin. Een enorm groot bord vol en ik heb het niet opgegeten, geheel tegen mijn principes in (ik vind eigenlijk dat je altijd je bord leeg moet eten).

Andere gasten in het restaurant hadden een voorafje van vis besteld, maar bleken bij nader inzien geen schaaldieren te eten. Wij kregen dus gratis een enorme schaal met scampi en dat soort dingen. Er zat wederom truffelolie op gemengd met andere paddestoelen. Een zootje dus, het was echt niet te eten.

Het gekke was ... het was niet goedkoop en het zat behoorlijk vol. Hoe zit dat dan met die theorie dat Italianen zo van lekker eten houden?

Geen foto van het restaurant dus, maar van het zwemmen. Heeft er verder niets mee te maken, maar toch leuk om te laten zien.

Vandaag was ik even in Perugia. Er was een prachtige rondleiding, waarover een andere keer meer.

Na de rondleiding liep ik even door de stad. De kerstverlichting was voor het eerst aan. De hele dag hebben we in de dikke mist gezeten. Mist is, wat mij betreft, niet om vrolijk van te worden. Mocht je dit als toerist lezen die zit te denken eventueel een weekje in de winter naar Umbrie te komen ... op een mistige dag zou je kunnen gaan wandelen op de Monte Tezio of de Monte Subasio. Daar schijnt volop de zon en je kijkt uit over het wolkendek dat het dal bedremmeld. Dat is schitterend.

Een klein voordeel van mist is wel dat het een prachtige sfeer kan geven ... het zweeft tussen romantisch en nostalgisch in.

Met de kerstverlichting aan won ditmaal de nostalgie ...!

Zondag deed ik mijn eerste hardloopwedstrijd. Ik had donderdag mijn Sportkeuring 'doorstaan' en was nog op tijd om mij op te geven voor de 21 km zondag. Het was geen officiële wedstrijd met tijdmeting, maar zo zou ik een idee krijgen van hoe het is mee te doen.

Nou, de wedstrijd bleek 16 km ipv 21 omdat een deel van de weg door de overstromingen was vernield. Dat was jammer.

Ik hoopte verder wat hardlopers te ontmoeten waarmee ik 'ns samen zou kunnen gaan trainen. Ik ben lid geworden van een hardloopvereniging niet alleen om wedstrijden te kunnen doen (je hebt daar een 'tesserino' (kaart) voor nodig en die krijg je door lid te worden van een vereniging, dat is met zwemmen ook zo), maar juist om beter te leren lopen. Ik ontmoette de voorzitter van de vereniging en hij gaf me kleding met het logo van de vereniging en dat was het. Verder niet meer gezien.

De wedstrijd op zich was prima en ik heb een eind opgelopen met een magere man uit Assisi, maar na afloop was ik weer alleen. Ik kreeg bij aankomst een bon waarmee ik mijn 'wedstrijdpakket' af kon halen (foto hieronder) en overal was eten en drinken. Borden met pasta, bonen met varkenshuid (een specialiteit hier 'fagioli alle cotiche' op zich heerlijk, maar niet net na 16 km lopen) borden met allerhande cake en taart. Niet te geloven hoeveel eten er was.

Het is de moeite waard je voor zo'n wedstrijd in te schrijven, kost 7 euro en je krijgt 2 flessen wijn, een liter volle melk, 3 reepjes chocolade, een verpakt cakeje en verder is er te eten voor een weeshuis ter plekke.

Ik zwem regelmatig en eens per week heb ik zwemtraining met mijn zwemclub. De rest van de tijd zwem ik alleen en tegenwoordig heb ik van de coach een programma dat ik af kan werken (zwemmen). Die programma's zijn leuk, afwisselend en het scheelt dat je zelf niet hoeft te beslissen wat je 'ns zal gaan doen. Gek hoe vermoeiend het is zelf iets te bedenken en hoe makkelijk het is gewoon een programma af te werken.

Af en toe zwem ik 's middags net na de lunch en meestal traint er op dat uur een jong meisje. Haar vader traint haar en doet dat, om het vriendelijk te zeggen, met passie. Zeg maar, hij schreeuwt het hele bad bij elkaar, inclusief de kleedkamers.

De beste man ziet mij inmiddels al jaren en we maken altijd een kort praatje. Sinds een paar weken kan hij mijn gespetter blijkbaar niet meer aanzien en is zich ermee gaan bemoeien. Op een dag stond hij tot mijn schrik ineens heftig naar mij te gebaren. Ik heb nog een tijdje gedaan alsof ik het niet door had, maar daar trapte hij niet in. Ik kreeg te horen hoe ik zou moeten zwemmen en toen ik dat probeerde en het lukte niet, kreeg ik dat ook te horen. Het motiveerde met niet erg.

Ik begon er direct over te denken op andere tijden te gaan zwemmen, maar de volgende keer dat ik kwam liet hij me met rust.

Vandaag kreeg ik ineens enorm veel aanwijzingen, allemaal heel goed bedoeld, maar ik was opgelucht toen zijn dochter klaar was. Ik groette hen en ging door met mijn programma. Niet veel later stond de man in de deuropening. Hij was erachter gekomen dat we zondag wedstrijden hebben en wilde mij nog wat tips geven. Ik luisterde en bedankte weer vriendelijk. Tot mijn opluchting zag hij vervolgens twee oudere mannen die hij blijkbaar kent en begon zich met hen te bemoeien. Vanuit de deuropening bulderde hij bevelen dat ze hun armen hoger uit het water moesten halen.

Gelukkig duurde het niet lang voordat zijn dochter klaar was met omkleden en ze echt vertrokken.

De twee mannen bleven, totdat ik zelf ophield met zwemmen, verbouwereerd elkaar uitleggen waarom ze zwemmen zoals ze zwemmen en waarom het niet mogelijk is hun armen verder uit het water te krijgen. Ik had met hen te doen, zelfs zij konden niet tegen de ongevraagd bulderende adviezen op.

Die arme dochter van hem ...!