Umbrie Italie Blog

Zaterdag was er een rondleiding door de wereldberoemde San Francesco Basilica in Assisi, georganiseerd door de 'Guide in Umbria'.

Ik ben inmiddels een grote fan van deze groep van gidsen in Umbrie. Prachtig zoveel als ze weten en de manier waarop ze hun kennis met ons delen. Ik verveel me geen minuut!

Deze rondleiding ging helemaal over alle fresco's in de extreem rijk versierde kerken. We begonnen bij de oudste fresco's in de onderste kerk, gingen daarna naar de bovenste kerk (waar onze voeten er zo ongeveer af zijn gevroren) en eindigden weer in de onderste kerk waar de jongste fresco's zich bevinden. Het was bijzonder interessant om de fresco's samen met zo'n expert te bekijken en te begrijpen wat je allemaal ziet en welke symboliek erachter zit (vaak kun je kiezen uit meerdere interpretaties). Daarnaast was het leuk te horen over de technieken en de organisatie rondom het maken van deze kunstwerken.

Meerdere keren werd het punt gemaakt dat Francesco natuurlijk stond voor de 'kerk van de armen' en dat het voor de 'normale kerk' destijds - en nu ook nog - erg lastig was om dat te integreren in hun eigen (super rijke) organisatie. Ze hebben dat heel geraffineerd opgelost, maar de heilige Franciscus was het er zeker niet mee eens geweest! Zo is op geen van de fresco's een arme persoon te zien, terwijl de fresco's momenten uit het leven van San Francesco laten zien. Naast prachtige kunst kregen we dus ook een inkijkje in de politiek van die tijd.

Hieronder een paar foto's van de basilica. Uiteraard mochten er binnen geen foto's worden genomen, dus jullie moeten het doen met de buitenkant!

Waar ik vorige week at in een typisch Italiaans restaurant uit deze buurt, sfeerloos maar met prima, eenvoudig eten ... zo was ik vrijdagavond een totaal tegenovergestelde ervaring.

Vineria del Vasaio in Citta di Castello was bijna alleen verlicht met kaarsjes (nu was het ook de dag van de energiebesparing in Italie, maar de vriendin met wie ik was kwam hier vaker en zei dat het altijd zo kaarserig was). Een prachtig lokaal met warme tonen en een eigenaar die flirterig met al zijn klanten (zowel mannen als vrouwen, oud of jong, dik of dun) omgaat, zonder te overdrijven. Hoewel ... van mij had het een tikkeltje minder gemogen, maar ik ben dan ook een echt Noord-Europese koude kikker op dit vlak.

Het eten was prima, de wijnlijst OK (er zaten ook natuurlijke wijnen tussen) en verder was de sfeer echt uniek, totaal anders dan wat ik in Italie gewend ben.

Leuk detail is dat de keuken helemaal open is. Je komt binnen in de keuken en om de hoek is de zaal, je rekent ook af in de keuken. Niet te geloven wat ze in die kleine ruimte voor elkaar krijgen. Het was niet goedkoop, maar daar is het ook de plek niet naar, dus zeker acceptabel. Ik kan het van harte aanraden.

Vineria del Vasaio - Via della Cacioppa 4 - 06012 Citta di Castello. Tel (+39)0758523281

Lange tijd heb ik gedacht dat ik een beetje vreemd was omdat ik houthakken zo leuk vind om te doen. Helaas valt er hier weinig te hakken, anders zou ik echt met plezier een uur per week, of meer, flink tekeer gaan.

Wat erachter zit weet ik niet precies, maar het heeft te maken met het eenvoudige van de taak, de fysieke inspanning die zalig is, de geur, het geluid en het gevoel dat je heel sterk bent als je het hout met 1 klap weet te splijten (uiteraard is alles relatief en helpt een goede bijl en techniek meer dan domme kracht ... maar daar gaat het niet om!). Het is prachtig als het hout splijt, mooi om een stapeltje gehakte stukken te maken en dat langzaam te zien groeien.

Maar goed ... ik ben, blijkt nu, gelukkig niet de enige vrouw die houthakken leuk vindt. Ik liep langs de buren, een van de avonden dat het streng zou gaan vriezen. Moeder en dochter liepen buiten bij de houtstapel wat te scharrelen. Moeder is over de 80 en leek net een taliban (alleen heb ik nog nooit een taliban met zo'n grote bochel gezien). Ze had meerdere sjaals helemaal om haar hoofd gewikkeld en alleen haar scherpe guitige ogen waren zichtbaar.

Ze was hout aan het hakken. Met zekere klappen sloeg ze het ene na het andere blok klein en de kleine stukken gingen rechtop in een emmer die bijna vol was.

De dochter stond er verloren bij. Elke poging om haar moeder naar de warmte binnen te lokken totaal mislukt. Toen ik voorbij kwam lopen voelde de dochter zich duidelijk helemaal bezwaard en moest ik hoognodig met haar binnen zodat ze mij kon laten zien dat het zware werk al lang was gedaan. Er stonden twee emmers bomvol gehakte houtjes bij de open haard.

Door de dochter (ook met veel plezier) gehakt.

Zondagavond was ik door een vriend uitgenodigd ergens te eten. Ik reed naar zijn huis en in zijn enorme Jeep gingen we op weg. Assisi door en eenmaal voorbij het kleine poortje helemaal bovenaan Assisi, bleek het erg handig een Jeep te hebben. De weg was bedekt met een behoorlijke laag bereden sneeuw. Het vroor een paar graden, dus mijn Pandaatje had dat niet makkelijk kunnen rijden denk ik.

We kwamen uit bij Ristorante Da Giovannino. Ik had er al vaker over gehoord, maar had er nog nooit gegeten.

Het is niet het meest gezellige restaurantje dat je je voor kunt stellen:

Dit is precies zoals het eruit ziet! Typisch.

Het eten was echt prima. We hadden wat 'torta al testo' vooraf, met 'erba en salciccie' (een soort brood gebakken op een dikke steen in het open vuur, met worstjes en groente - een klassieke combinatie om met torta al testo te eten). Er kwam een bord met 10 worstjes, een enorme mand torta en een bordje groente. We hadden ook polenta besteld en dat zou echt veel te veel worden, dus hebben we meer dan de helft van de worstjes laten liggen.

De polenta was echt erg lekker. Polenta is een soort maiskoek (maïsmeel langzaam koken tot het dik wordt en gaar). Er zat een dikke tomatensaus op met grote stukken vlees erin (ik zou 'hompen vlees' willen zeggen, maar geloof dat homp alleen met brood gebruikt kan worden?). Heel goed van smaak, lekker fris en vers.

Kortom ... een prima plek om te eten, zeker als je enorme honger hebt!

Da Giovannino - www.ristorantedagiovanninoassisi.com - tel 075 813698 of mobiel 3388598454

Localita Ponte Grande di Assisi 89/a - 06081 Assisi

Neem de weg van Assisi naar Gualdo Tadino en zodra de weg ophoudt met dalen kom je langs het restaurant. Je moet die aan de linkerkant van de weg hebben. Rechts zit ook een restaurant, maar dat schijnt minder te zijn.

 

 

 

Valt het op?

Ik begin de sneeuw wel zat te zijn. Mijn afspraken voor vrijdag en zaterdag, beide etentjes waar ik erg naar uit keek, moesten worden afgezegd wegens de sneeuw. Gelukkig hebben we de uitspraak 'wat in het vat zit verzuurd niet'!

Het witte van de sneeuw kan op de een of andere manier niet op tegen het grijze van de lucht. Gisteren maakte ik dus wat claustrofobische foto's ... en dat zag ik pas toen ik thuis kwam en de foto's 'ns goed bekeek!

(het gaat overigens prima hoor, mijn huisje is warm en alle dieren (ook de katten wonen sinds het begin van de sneeuw binnen) liggen gezellig voor de stufa)

Het is niet te geloven. Er was een vreselijk sneeuw weekend voorspeld, maar tot nu toe merk ik er niet veel van. Er is vannacht nog 10 cm sneeuw gevallen, maar ik kon vanochtend gewoon naar het zwembad (jawel ... mijn auto staat nog altijd beneden in het dorp, anders was het niet zo makkelijk geweest).

Eenmaal klaar met de zwemtraining ging ik even wat brood kopen in de Coop supermarkt. In elk geval ... dat was mijn plan.

Ik zag dat het tot mijn grote blijdschap erg rustig was bij de kassa ... en even later begreep ik waarom. De schappen waren leeg. In elk geval wel op de groente en fruit afdeling. Er was niets meer!

Ik reed vervolgens naar (het dorp onder mijn) huis over prachtig schone wegen. Verbazingwekkend hoe het een paar kilometer verderop blijkbaar vreselijk slecht weer kan zijn. Ik hoor over meters sneeuw, maar hier is nauwelijks iets!

Dit ding werd vroeger overal gebruikt om het bed te verwarmen. Je legde wat kooltjes uit het vuur in de pot en schoof het hele ding tussen de ijskoude lakens.

Ik zie ze vaak hangen in oude huizen in Umbrie, een herinnering aan (nog niet zo lang) vervlogen tijden.

Het heet 'il prete' (de priester). De reden daarvoor is niet geheel duidelijk, maar een mooie verklaring is dat de priester vroeger regelmatig het bed van de een of ander verwarmde. Zou dat de juiste verklaring kunnen zijn? Een andere is dat als je dit ding eenmaal in bed hebt gelegd, het van buitenaf eruit ziet alsof er een dikke persoon op z'n rug in bed ligt. De prete was vroeger blijkbaar vaak gezet?

De prete refereert aan het houten frame, terwijl de pot waar de kooltjes ingaan de 'monaca' heet (de non). Dat maakt het helemaal interessant!

Het is hier koud en nog altijd behoorlijk wit. Vol liefde voor de natuur heb ik al een week geleden overal broodkruimels neergelegd en er hangen vetbollen in de bomen. Die vetbollen hangen er al ruim een jaar overigens, maar geen vogel kijkt er naar om. Ik dacht dat ze op een verkeerde plek hangen, maar ook op andere plekken doen de Italiaanse vogeltjes niets met de bollen. Ze zitten er bovenop, maar eten niets.

De broodkruimels waren ook geen succes.

Ik zie de vogels wel idioot veel risico nemen door kattenbrokjes uit de bakjes van de katten te stelen. Die brokjes heb ik dus ook her en der gestrooid zodat de vogeltjes iets te eten hebben. Gek genoeg eten de vogels ze alleen van de tafel waar de bakjes van de katten staan. Misschien ook niet zo gek ... een van de hondjes haalt ook de meest idiote stunts uit om bij de rondgestrooide brokjes te komen en slaagt daar redelijk in.

Ik heb couscous gekocht en strooi dat, samen met granen, overal waar ik vogeltjes zie (waar geen sneeuw ligt). Maar ... ze eten het niet! Bizar toch?

Een kennis van mij grapte dat het Italiaanse vogels zijn, dus die willen pasta met tomatensaus en op zondag lasagne.

Uomini e motori ... dat wil zeggen mannen en motoren. Een klassieke combinatie!

Gisteren liep ik naar beneden door de diepe sneeuw en hoorde zwaar ronkend gebrul mijn kant op komen. Ik dacht even dat er een sneeuwschuiver omhoog kwam rijden (ik woon net onder een antenne van de Rai, dus als er iets aan de hand is zullen ze toch hier omhoog moeten komen). Niets van dat alles!

Het was de buurman op zijn Quad. Diep ingepakt, enorme glimlach. Beschuldigend vroeg hij waar ik naartoe dacht te gaan. Ik legde hem mijn plannen uit. Hij vond het maar niets dat ik door de sneeuw liep en wilde mij een lift geven. Ik weet dat ik hem een beetje heb gekwetst, maar weigerde zo vriendelijk mogelijk de lift. Om het goed te maken dacht ik maar iets aardigs over de (door mij verafschuwde) quad te zeggen. Hoe knap het was dat die motor met 4 wielen zomaar omhoog kon rijden (er zaten ook banden op om jaloers op te zijn moet ik zeggen!).

Buurman keek me trots aan, klopte op de quad en zei: 'eh si! E' una vera bestia!' (Jawel, het is een echt beest).

Brullend ging ie er daarna weer vandoor, een rondje door de vallei maken. Ik kon uit de herrie opmaken waar hij reed (de reden dat ik zo'n hekel aan die motoren/quads heb). Uomini e motori ... als de motoren minder geluid maken, vinden ze het volgens mij niet leuk meer erop te rijden. Het komt niet in ze op om op een echte 'bestia' de heuvel te domineren ...

Hieronder nog wat foto's van de laatste dagen. Zowaar wat zon af en toe en dan weer grijs en meer sneeuw ...

 

 

 

Nog altijd ben ik officieel ingesneeuwd, maar gelukkig staat mijn Pandaatje elke keer netjes op me te wachten bij de kerk in het dorpje onder mij. Naar de auto lopen is een fluitje van een cent. Na afloop weer naar huis lopen is een ander verhaal. Halverwege moet ik steeds mijn jas uit doen wegens overtollige hitte (gek genoeg blijven handen en voeten wel ijskoud).

Vandaag heb ik wel een spray gekocht die mijn schoenen (weer) waterdicht zouden moeten maken. Het lijkt te werken. Ik ben een eindje gaan lopen net toen het weer begon te sneeuwen. Prachtig is het overal. Jammer dat de zon zich niet laat zien, het is ook wel erg somber met die dikke grijze lucht de hele dag.

 

 

 

Het zal inmiddels duidelijk zijn ... het is koud in Umbrie. En wit.

Gisteren gingen we lunchen met de vrouwen van thuisinumbrie, maar het restaurantje waar we normaal altijd naartoe gaan was dicht. Het alternatief was Trattoria Millucci in Ponte Felcino. Het zit aan de rotonde en ziet er niet uit. Maar dan ook echt helemaal niet!

Op straat staat een oud tafeltje met een fles Fanta erop. Ze hebben blijkbaar ergens gezien dat trattorias een gedekt tafeltje buiten hebben staan? Nergens staat aan dat ze een trattoria zijn en je vraagt je dus af of je wel de juiste deur binnengaat. Een smalle gang vol met onfrisse mannen, die je aanstaren alsof je net uit een glimmend ruimtevaartuig bent gestapt en 3 groene antennes op je hoofd hebt, leidt naar een zaaltje waar voor ons was gedekt.

Het was buiten niet veel kouder dan binnen. We zaten nog maar net of de eigenaar van de trattoria kwam met een emmer vol gloeiende kooltjes en as aanzetten, die hij onder de tafel schoof. Wat een heerlijke verrassing!

Een kennis van Dorrie kwam steeds bij ons tafeltje staan, liet een halve liter wijn aanrukken (volgens hem hadden wij de verkeerde huiswijn, die van hem was beter). Hij had mooie verhalen, maar het kwam er niet meer van om onze dingen onderling te bespreken. Volgende keer beter!

Het eten was OK, vers gemaakt. Zoek je dus een echt typische plek om even snel te eten ... probeer dit. Er zijn niet veel plekken zoals deze over in Umbrie. Het heet 'Tavola Calda da Carlo e Fiorella'. Telefoon 075 6910651.

Al jaren is er sprake van. Al jaren kijk ik af en toe op internet of er al 'copertura' (dekking) is waar ik woon. Elke keer een teleurstelling.

Dinsdag was weer zo'n dag en ik werd zowaar teruggebeld door een meisje. Ze beweerde dat wimax zou moeten werken waar ik woon, hoewel mijn adres niet bij de adressen staat waar wimax kan worden ontvangen. Het meisje was op google maps gaan zoeken en zag dat mijn weg parallel loopt aan een weg waar wel wimax is.

Ik kan 10 dagen gratis proberen.

Vervolgens moest ik telefonisch een contract 'ondertekenen' hetgeen ik eerst weigerde omdat ik het te vreemd voor woorden vond. Of het niet gewoon via email zou kunnen, zodat ik rustig kan lezen wat ik 'onderteken'. Dat kon niet, dus wilde ik de wimx proberen, dan moest ik door die procedure heen.

Het ging meerdere keren verkeerd omdat ik ongewenste vragen stelde. Het meisje bleef vriendelijk, maar haar geduld werd zwaar op de proef gesteld. Ze giechelde beleefd, af en toe een diepe zucht. OK, ricominciamo da capo (OK we beginnen weer van voor af aan).

Nou ben ik benieuwd of de wimax hier werkt.

Wat Wimax is?

Worldwide Interoperability for Microwave Access ... een nieuwe (inmiddels al niet zo nieuw meer) technologie voor snel internet.

Het was voorspeld en ik was voorbereid. Mijn auto staat beneden in het dorp (in elk geval heb ik de auto daar gisteren achtergelaten, ik hoop dat ie er nog staat!) dus ik kan vandaar makkelijk ergens naartoe rijden, de wegen in het dal worden al vrij snel schoongemaakt.

Het was gisteren weer 'ns prachtig om te zien dat beneden in het dal de sneeuw niet bleef liggen en hoe hoger ik kwam, hoe witter het werd. Het gaat om kleine hoogteverschillen, ik geloof maximaal 150 meter. Bizar om te zien!

Een andere voorspelling is dat we ongekende kou gaan krijgen. Ik zie daar vreselijk tegenop want extreem weer geeft altijd wel problemen. Alle kranen zijn ingepakt en ik zal het water zoveel mogelijk afsluiten, maar ik vrees dat er wel ergens iets mis zal gaan.

Hier wat foto's van mijn terras. Ik heb de moed nog niet opgevat een wandeling te gaan maken, dat komt dadelijk als het goed is, dus misschien volgen er daarna mooiere foto's van wit. (wat is de wereld ineens vreselijk zwart-wit geworden, met ook vooral veel grijs). Ik begrijp niet dat ze van blije mensen zeggen dat die met hun hoofd in de wolken lopen. Ik zit middenin de (sneeuw) wolken en het is echt een saaie boel!

 

 

Op zoek naar biologisch geteeld fruit, kwam ik online een website tegen die nu ook in Umbrie biologische groente en fruit thuis (als je in Perugia woont) aflevert. Ik bestelde dus direct een doos appels en sinaasappels, nadat ik even had gebeld om te vragen of ze het ook bij mij thuis af zouden leveren (ik wist al dat het antwoord 'nee' zou zijn, maar waar ik het dan af zou kunnen komen halen). Ze hebben een afspraak met een winkeltje in het winkelcentrum 'Collestrada' en dat is redelijk centraal, dus voor mij makkelijk langs te rijden.

Op woensdagochtend levert Biobox de produkten en op woensdagmiddag kon ik tot 9 uur 's avonds terecht bij het winkeltje. Uiteraard kun je ook donderdag nog komen, mocht je op woensdagen niet in de buurt zijn.

Ik ben enorm tevreden hiermee en ga hun groentepakket ook nog uitproberen.

Vandaag was de laatste dag van de jacht op kleine dieren. De jacht op wilde zwijnen is al een maand gesloten.

Ik ging aan het eind van de dag even een stukje lopen, nadat ik de hele middag enorm veel geknal had gehoord. Het begon al te schemeren.

Helaas was ik toch nog te vroeg. Ik kwam nog twee jagers tegen, jagers van het slechtste soort. Deze mannen (nou ja ... mannen?) staan op een paar meter van hun auto, verscholen achter een bosje of niet eens, te schieten op alles dat in de lucht voorbij komt. Ze hebben geen honden bij zich, dus de arme vogeltjes die worden neergeknald, worden niet eens opgeraapt. Iets dat ik totaal onuitstaanbaar vind, erger dan erg.

Ze kunnen net zo goed kleiduiven gaan schieten, maar om de een of andere reden willen ze graag iets kleins, iets dat leeft en iets moois in de natuur bruut vernielen, met als enige logica dat het leuk is om te schieten. Dat zou echt verboden moeten worden. Jagers moeten wat ze schieten gewoon oprapen en opeten. Punt.

Maar goed, met moord waanbeelden in mijn hoofd na de eerste jager te zijn tegengekomen, liep ik mijn rondje verder. Jager nummer twee werd ook beleefd door mij gegroet, al kostte het me moeite. Hij stond (uiteraard) op de weg met geweer in de aanslag (dat is verboden). Ik was nog maar 3 meter aan hem voorbij of hij schoot. Ik schrok enorm en was, zoals gezegd, al behoorlijk agressief. Geen ideale combinatie. Ik draaide mij om en riep zo hard ik kon 'ma proprio adesso devi sparare? CRETINO'.  ('maar moet je echt precies nu schieten? IDIOOT'). Gek genoeg was ik helemaal niet bang voor die papzak met z'n geweer.

De jager mompelde iets dat ik niet kon verstaan. Ik liep door, even aarzelend of ik naar de man toe zou lopen om echt ruzie te zoeken. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Met dit soort idioten (cretini ... onthouden dat woord!) weet je het nooit.

Een paar dagen geleden zag ik dit, voor het winkelcentrum Collestrada net buiten Perugia:

Je kunt voor 1 euro een fles kopen en die fles steeds hergebruiken. Een liter latte crudo (rauwe melk) kost 1 euro. Dat is voor Italiaanse begrippen niet duur.

Ik had ergens gelezen dat rauwe melk niet via de officiële kanalen verkocht kan worden en dat ze daarom dit soort kleine automatische kiosken hadden gemaakt, die door de mazen van de wet glippen. Helaas drink ik nooit melk, anders zou ik hier zeker mijn melk gaan kopen.

Toen ik klein was woonden we tegenover een boer die melkkoeien had. Ik kan me het geluid van de machines nog goed herinneren en we hadden een grote oranje karaf waar we de melk in meekregen. De smaak kan ik me niet meer herinneren, maar het kan niet anders dan dat het veel beter smaakt dan wat we in pakken uit de supermarkt meenemen. Waarschijnlijk zijn we echter zo gewend aan bewerkte melk, dat we rauwe melk in eerste instantie niet lekker vinden.

Hmmm ... misschien moet ik toch maar 'ns een liter gaan kopen hier, ben erg benieuwd!

De Chianina koe is van oudsher een koe die in Umbrie (en Toscane) veel voorkwam. Het zijn enorm grote dieren, veelal gebruikt om karren te trekken of het land te bewerken. Sterk en groot maakten ze veel werk lichter en maakten ook nog 'ns grote stappen (grote stappen ... snel thuis, is dat niet een nederlandse uitspraak?).

Gisteravond was er een speciale avond bij Ristorante Vineria Stella georganiseerd (de lezers van deze blog kennen de naam inmiddels) over de Chianina koe, en om precies te zijn, de minder gegeten delen van de koe. Ik heb het over de maag, nieren, staart, tong en allerhande ingewanden. Ik neem aan dat je in Nederland goed je best moet doen om deze onderdelen nog ergens bij een slager te vinden! Overigens wordt het in Italie ook steeds minder gebruikt.

Deze minder 'dure' delen van de koe zijn wel het meest gezond, mochten we gisteren leren van een professor aan de Universiteit van Perugia. Hoewel ... dat is pas zo als de koe goede dingen heeft gegeten! Op het gebied van de Chianina is er een heel exact label dat de slager moet laten zien, als hij vlees van een echte, goedgekeurde, Chianina koe verkoopt. Deze koeien lopen deels in de wei en als ze binnen staan krijgen ze hooi, dus nauwelijks maïs of andere snel vetmestende granen en ze worden niet ver op transport gezet voor de worden geslacht. Kortom, mocht je in deze streken op zoek zijn naar goed en gezond vlees ... zoek naar een slager die de Chianina certificaten kan laten zien.

Gisteren aten we de delen die nauwelijks nog door mensen worden gegeten. Dit heet 'il quinto quarto' (het vijfde vierde). Je hoeft niet lang te rekenen om te zien dat er niet 5 in 4 kan zitten ... de naam komt van het gebruik vroeger dat het geheel aan deze delen hetzelfde waard was als een kwart van de 'goede' koe.

Nog een weetje ... Chianina vlees is heel mager. De koe is aan de buitenkant vet maar niet binnenin het vlees. Om het vlees dus zachter te maken, laten ze het lang hangen alvorens te verkopen (zo'n 20 dagen). Dit is een duur proces, maar wederom zeer de moeite waard.

Het was een bijzonder interessante avond en ik heb, zoals ik dat bij Stella gewend ben, heerlijk gegeten.

Gisteren ging ik een vriend van mij wegbrengen die een weekendje op bezoek was geweest en een vriendin die in Nederland was geweest kwam op hetzelfde vliegveld aan, in elk geval ... dat was de planning.

We reden naar Ancona en na Gubbio was er prachtige zonneschijn. Niet ver van Ancona maakte die zon plaats voor dikke mist. Eenmaal op het vliegveld bleek er een andere vlucht te zijn geannuleerd wegens de slechte weersomstandigheden op Ancona. We keken 'ns naar buiten en keken weer ... maar er was alleen wat mist, geen wind, regen, sneeuw of kou. Na 1,5 uur bleek dat het vliegtuig waar we beiden nog op wachtten, mijn vriend in de vertrekhal en ik in de aankomsthal, niet in Ancona zou landen, maar in Rimini.

Ik vroeg een paar keer, in de aankomsthal, wanneer het vliegtuig zou landen en kreeg steeds te horen dat het nog boven het vliegveld zweefde om te beslissen of ze wel of niet zouden landen. Mijn vriend in de vertrekhal wist helemaal niets en ik hoorde in de aankomsthal officieel ook niets. Via een andere persoon die aan het wachten was hoorde ik uiteindelijk dat het vliegtuig in Rimini was geland (zij was door de passagier gebeld om dit door te geven).

Dat gebrek aan informatie was bijzonder irritant. Bizar vond ik ook dat vliegtuigen niet in de mist kunnen landen. Blijkbaar heeft vliegveld Ancona daar niet de juiste apparatuur voor? Van mijn vriendin die ik vervolgens in Rimini heb opgehaald, hoorde ik dat ze het jaar ervoor in Pescara was geland, dat is helemaal ver weg, dus we hebben gisteren eigenlijk nog geluk gehad!

De 'Guide in Umbria' die afgelopen zomer een fantastische rondleiding in het Nederlands door Perugia aanboden voor 5 euro per persoon, organiseren elke derde zaterdag van de maand een rondleiding (in het italiaans) in een minder bekend deel van Umbrie.

Gisteren was de rondleiding in Spoleto, om precies te zijn 3 kerken in Spoleto (San Salvatore, San Ponziano en San Gregorio). San Salvatore is overigens sinds kort een van de Unesco sites.

Ik heb mijn ogen uitgekeken! Daarnaast kregen we een stortvloed aan informatie over de vele fresco's die we zagen, over de kerken zelf, over lopende onderzoeken naar (en geschillen over) de geschiedenis en mooie inzichten in het leven destijds. De gids was fantastisch en wist heel veel en ze vertelde het, zoals ik van de Guide in Umbria gewend ben, op een zeer geanimeerde manier.

Typisch was er een persoon die het duidelijk erg moeilijk vond om de gids te laten praten en hij probeerde een paar keer de tour van haar over te nemen. Gelukkig werd er goed op gereageerd door de 'guide in umbria'. Na afloop kregen we over deze akkefietjes nog wat uitleg, hetgeen prettig was. Het was behoorlijk onbeleefd van die man dat hij een soort van coup pleegde. De man zelf was zwaar beledigd dat hij geen ruimte kreeg om zijn eigen kennis over de monumenten ten gehore te brengen en probeerde daarna de gids in diskrediet te brengen. Gelukkig luisterde nauwelijks iemand naar hem!

Het was een schitterende rondleiding en ik kijk uit naar de volgende!