Umbrie Italie Blog

Al jaren geniet ik intens van het gezang van de nachtegaal. Het is en blijft bijzonder in het donker zulk prachtig vogelgezang te horen in de verte.

Een paar dagen geleden was ik met vrienden gaan eten en ze hadden het geluid van de wielewaal opgenomen. Ik ken de wielewaal niet, maar had toevallig net in het weekend deze heldere vogelstem steeds gehoord en vroeg mij af ... wat zou dat zijn?

Nou, de wielewaal dus!

Ik heb geen foto. Blijkbaar kun je de wielewaal niet makkelijk zien, dus ik verwijs naar het internet voor een ieder die nieuwsgierig is:

Wielewaal of hier Wielewaal (klik onder het fotootje om het gezang te horen).

Vandaag ging ik even boodschappen doen.

De broodafdeling was zo goed als leeg. De vrouw die mij hielp verontschuldigde zich en zei dat er een heleboel toeristen waren geweest die ochtend en alles was door hen gekocht. Al om half elf was het meeste brood op.

Ik zocht naar biologische melk ... zelfde. Alles was al gekocht door de buitenlanders. Er was nog wel groente ...

Met een licht tasje liep ik richting mijn auto. Het is half mei. Blijkbaar zijn de eigenaren van de vele schitterende huizen die hier rondom Umbertide staan allemaal weer aangekomen om hier de zomer door te gaan brengen. Het was marktdag en de markt van Umbertide trekt enorm veel Engelsen, dus wie weet hebben die en masse bedacht brood en melk bij de supermarkt te kopen, de groente hadden ze al op de markt ingeslagen?

Ik zal over een paar dagen nog 'ns gaan kijken of de bio schappen alweer zijn gevuld.

Eindelijk is het ervan gekomen de eigenaren van mijn favoriete restaurant in Perugia te interviewen. Ristorante Vineria Stella is in Casaglia, net buiten Perugia.

Waarom is het mijn favoriete restaurant en al jaren?

Het eten is buitengewoon goed. De prijzen zijn heel normaal. De service is uitstekend. De wijnlijst is fantastisch en zoals in het interview ook ter sprake komt, je kunt per glas heerlijke wijnen drinken, dus een uitstekende manier om van alles te kunnen proeven. De sfeer is er heerlijk, met veel ruimte tussen de tafels en prettige muziek die vooral niet hard staat. In de zomer kun je buiten eten op het terras.

Dit is nou echt een plek waar de eigenaren een flinke pluim verdienen, vooral ook omdat ze heel bescheiden zijn en zelf dus niet zoveel reclame maken.

Een paar dagen geleden liep ik richting de ingang van de supermarkt en zag een man van afstand praten met veel gebruik van handen.

Ik keek er een tijdje naar en dacht dat hij wel echt heel erg overdreef. Italianen praten met veel gebruik van handen en gebaren, maar dit had ik nooit eerder gezien.

Toen ik het hoekje omliep stond daar een andere man die op dezelfde manier gebaren maakte, ze bewogen hun mond, maar het bleef stil. Het kwartje viel toen pas ... dit was echte gebarentaal.

Vrijdagmiddag had ik even tijd en ben op de fiets gestapt. Hier de video van de route.

De video is beter te zien op ons Vimeo kanaal via deze link: Cycling in Umbria

Vanochtend.

Assisi maakte zich vrij uit de mist.

Prachtige gele velden omringd door knapperig groene heuvels. Hoeveel kleuren groen zijn er? Het is niet te benoemen.

Een prachtig voorval, ik hoorde het van Saskia die het op haar beurt weer van een marktkoopman hoorde, die net een boete had gekregen omdat hij de eerste vroege klant die ochtend geen officieel bonnetje had meegegeven (wel aangeslagen overigens).

De marktkoopman was boos over de boete en kon de humor van wat er vervolgens gebeurde niet inzien.

De Finanza die de boete had gegeven en bonnetjes op de markt aan het controleren was (vraag me niet waarom ze niet aan belangrijke belasting ontduiking werken en deze kleine ondernemers die nauwelijks het hoofd boven water kunnen houden gewoon met rust laten, al met al kun je op de markt niet zo heel veel ontduiken, de omzet is nou eenmaal niet erg hoog al met al), had zijn auto op een plek gezet waar ze niet mocht staan.

De Vigile kwam langs en schreef een bekeuring uit, waarop de man van de Finanza protesteerde dat hij gewoon zijn werk aan het doen was.

De Vigile antwoordde: 'Anche io sto semplicemente facendo il mio lavoro' (ik doe ook gewoon mijn werk).

Fantastisch.

Het valt niet erg op. Eenvoudige posters met een naam en weinig kleur, op muren her en der in dorpjes en steden.

Hier zie je wie er is overleden in de buurt. Het staat niet in de krant, normaal gesproken.

Als je zo naar deze muur kijkt, ziet het er triest uit. Op zich wel gepast.

Ik kan er maar niet aan wennen dat alle Italianen hun geschreven lach als ahahah weergeven in plaats van hahaha.

Er zijn meer typische verschillen. Zo 'zeggen honden niet 'waf' maar 'bau'. Een haan zegt niet kukeleku maar kikkiriki.

Maar deze dierengeluiden zie ik nergens geschreven en zijn dus acceptabel. De ahahah kom ik dagelijks tegen in berichten van vrienden en op facebook.

Al jaren. Het wil maar niet wennen.

Hoe heerlijk de zon te voelen, de warmte die langzaam mijn huisje vult, de geuren en kleuren overal.

Lente is zalig.

Lente is echter ook ... enorm veel werk! Het onkruid staat hoger dan de planten en staat werkelijk overal. Het is daarnaast de hoogste tijd om te maaien. Zwembad open en water vernieuwen. Moestuin klaarmaken ... bloemen verzorgen en de laatste planten snoeien.

Ik beweeg mij dus tussen genieten van de lente en de stress die dit met zich meebrengt.

Sandri is een beroemde pasticceria in het centrum van Perugia. Een pasticceria is een banketbakker, maar vaak zonder brood. De etalage van Sandri trekt enorm, prachtige creaties op taarten.

Ik was vorige week in het centrum van Perugia toen de winkels langzaam allemaal sloten.

Er was een schitterende zonsondergang, maar dat terzijde (zie foto hieronder).

Voor de dichte deur van Sandri stond een handkar. Ik heb niet af kunnen wachten wat daarmee gebeurt, maar het beeld was mooi, iets dat je nooit meer ziet.

De zonsondergang ... (ik heb geen enkele wijziging gemaakt aan de foto)

Een klant van ons heeft al jaren een agriturismo, het loopt prima, we hebben elk jaar veel boekingen voor hem.

Vorige week was hij in paniek omdat bleek dat zijn zwembad niet aan de nieuwe (in mijn mening achterlijke) normen voldoet.

Vandaag was hij met de autoriteiten gaan praten en wat blijkt ... hij moet een voetbad maken voor rolstoelgebruikers!

Laat dat even op je inwerken ... de logica is erg ver te zoeken!

(afgezien van het feit dat er geen rolstoelgebruikers hebben geboekt en het huis verplicht is aangepast voor rolstoelgebruikers, maar er echt niet geschikt voor is).

Deze foto maakte ik dinsdag, Saskia en ik waren in Spoleto om nieuwe huizen te bekijken en liepen door de stad. Dit typische winkeltje zag er leuk uit en ik maakte een foto.

Eenmaal thuis zat ik de foto's van die dag te bekijken en zag dat er twee keer een bordje met Viagra staat. Blijkbaar geloven ze hier dat harde oude schapenkaas de seksuele prestaties verbetert? Ik volg deze ontwikkelingen niet zo, maar in eerste instantie lijkt het me juist tegenovergesteld. Vette schapenkaas kan niet echt goed zijn voor de bloedvaten ... maar wie weet zit het 'm ergens anders in!

Of heeft de eigenaar van de winkel last van een midlife crisis? Of gewoon van de economische crisis!

Elk huisje heeft zijn kruisje ... daar moest ik aan denken toen ik net deze foto van mijn camera haalde. Vandaag gemaakt in de buurt van Montefalco.

In Italie heeft letterlijk bijna elk huis wel een kruis. In het Nederlands bedoelen ze dat echter niet, hetgeen een grappige verwarring zou kunnen opleveren, stel dat je ons spreekwoord vertaalt in het Italiaans.

Dit kruis is echter wel erg vreemd. Saskia zag het en zei er iets over ... wat zie je? Een hamer en nijptang, een oude weegschaal wellicht?

Wat zou dat kunnen betekenen? Wie het weet, mag het zeggen!