Oud verdriet ...
We stonden bij een oudere man zijn wijn te proeven en we raakten aan het praten over andere dingen dan wijn. Hij werkt namelijk samen met een stichting die mensen met psychische problemen helpt. Ik neem aan dat het vooral geestelijk gehandicapte mensen zijn, maar hij was er niet erg duidelijk over. Ze helpen met oogsten en andere makkelijke klussen die er zoal te doen zijn als je wijn maakt.
De man zei op een gegeven moment dat hij niet zou weten of hij een volgend jaar wel weer op de beurs zou zijn. Ik vroeg natuurlijk waarom hij niet zou komen en kreeg te horen dat hij en zijn vrouw alles samen doen en toch wel oud beginnen te worden. Ik vroeg geheel spontaan of zijn kinderen geen interesse hadden het werk deels over te nemen.
De man keek me aan met dikke tranen die zijn blossige wangen helemaal nat maakten. We hebben geen kinderen, zei hij.
Het was duidelijk een onderwerp waar hij niet verder over wilde praten en ik begon dus over iets heel anders.
Vlak voordat ik door wilde lopen drukte de man ons op het hart bij hem langs te komen. Zijn wijn is erg lekker en we beloofden dus zeker 'ns langs te komen, maar we zeiden er wel bij dat het niet heel binnenkort zou zijn.
Ten afscheid zei de man iets over het licht dat zo sterk in zijn ogen scheen en dat hij daar tranen van had gekregen. Ik had hem wel willen omarmen en zijn zorgen van hem af willen nemen. Beiden onmogelijk, omarmen had eventueel gekund, maar er stond een tafel tussen ons in!
